00-818 Warszawa, ul. Twarda 60

„Pomarańczowa skórka” oraz nierówności skóry w postaci zagłębień i guzkowych wypukłości są utrapieniem wielu kobiet. Cellulit, który powstaje wskutek nieprawidłowego rozmieszczenia tkanki tłuszczowej i zmian budowy tkanki łącznej, dotyka nawet młode i szczupłe osoby. Charakterystyczne objawy to nierówna, pofałdowana skóra w obrębie bioder, ud, kolan, pośladków, brzucha lub ramion, z widocznymi guzkami i zgrubieniami.

Termin cellulit został wprowadzony przez francuskich lekarzy w 1922 r. i zaczął pojawiać się w anglojęzycznych publikacjach w późnych latach 60-tych XX w. Popularnym określeniem cellulitu jest „skórka pomarańczowa”, natomiast termin medyczny to: obrzękowo – włókniejące zwyrodnienie tkanki łącznej. Cellulit występuje u kobiet wszystkich ras, jednak najczęściej u rasy białej i żółtej. Pierwsze zmiany, pojawiające się w okresie dojrzewania, dotyczą ok. 15% dziewcząt. Kolejne okresy, w których uwidaczniają się objawy cellulitu to ciąża i premenopauza. Ocenia się, że dolegliwość ta dotyczy nawet od 80 do 95% kobiet.

Cellulit, czyli lipodystrofia jest nieprawidłowym magazynowaniem lipidów w tkance tłuszczowej, połączonym z występowaniem obrzękowo – włóknistych zmian tkanki podskórnej. Do jego powstawania przyczyniają się zaburzenia równowagi hormonalnej, funkcjonowania krążenia żylno-limfatycznego oraz nieprawidłowości obejmujące tkankę tłuszczową i łączną. Istotną rolę odgrywają tu hormony. Estrogeny powodują rozszerzenie naczyń krwionośnych poprzez zmniejszenie napięcia żył i wzrost przepuszczalności naczyń włosowatych. Z kolei progesteron rozkurcza mięśnie gładkie, nasilając zastój żylny. Hormony są też odpowiedzialne za nadmierną stymulację metabolizmu glukozy i powstawanie lipidów, co powoduje powiększanie się komórek tłuszczowych.

Do powstania cellulitu prowadzą powolne zmiany. Początkowo pojawia się zastój w naczyniach krwionośnych i limfatycznych oraz dochodzi do powstania miejscowego obrzęku. Obrzęk powoduje ucisk na otaczające tkanki, szczególnie komórki tłuszczowe, prowadząc do upośledzenia metabolizmu w ich wnętrzu. Efektem zaburzeń w obrębie komórek tłuszczowych jest ich powiększenie i ucisk na otaczające naczynia. Zwiększa się przepuszczalność naczyń i dochodzi do powstawania mikrozatorów i mikrowylewów. Tworzy się tkanka łączna, a w niej zwłóknienia, które uciskają naczynia włosowate i komórki tłuszczowe.

Innymi przyczynami powstawania cellulitu są :

1.      Predyspozycje genetyczne (rodzaj rozmieszczenia tkanki tłuszczowej, wrażliwość receptorów komórkowych na estrogeny, skłonność do zaburzeń krążenia).

2.      Złe nawyki żywieniowe (nadmierne spożywanie tłuszczów i węglowodanów, nasilające wydzielanie insuliny i pobudzające lipogenezę; nadmiar soli, powodujący zatrzymanie wody).

3.      Zbyt ciasny ubiór (upośledzający krążenie).

4.      Siedzący tryb życia ( zmniejszenie masy mięśniowej, osłabienie ścięgien i mięśni).

5. Palenie papierosów ( zmiany w mikrokrążeniu i niedotlenienie tkanek).

6. Antykoncepcja hormonalna oraz hormonalna terapia zastępcza.

W rozwoju cellulitu można wyróżnić kilka faz:

• I faza: po ujęciu skóry w fałd pojawia się niewielkiego stopnia pobruzdowanie, jest ono wynikiem zastoju krwi żylnej oraz następowego wzrostu przepuszczalności naczyń żylnych.
• II faza: pojawiają się zagłębienia przy napinaniu mięśni – obraz „skórki pomarańczowej”. W tej fazie mamy do czynienia z obrzękiem.
• III faza: zagłębienia widoczne w spoczynku, mówimy wtedy o tzw. samoistnym objawie „skórki pomarańczowej”.
• IV faza:  wyraźnie wyczuwalne liczne guzki, może pojawiać się bolesność. Występuje nasilona patologia dotycząca wszystkich składowych cellulitu tzn.: naczyń żylnych, komórek tłuszczowych, tkanki łącznej.

Kliniczne postacie cellulitu:

Postać twarda – skóra jest jeszcze jędrna, a tkanka podskórna o nieco zwiększonej spoistości.  Cellulit w tej postaci występuje głównie u osób młodych, aktywnych fizycznie.
Postać wiotka – pojawia się u kobiet mało aktywnych fizycznie, o tendencji do  zwiotczenia tkanek oraz po odchudzaniu. Cellulit ten jest bardziej widoczny, skóra z zagłębieniami , mniej napięta.
Postać obrzękowa – nasilony obrzęk, czasami bolesność, ucisk powoduje powstawanie zagłębienia, które wyrównuje się powoli. Występuje u kobiet z wyraźnymi zaburzeniami krążenia.

Mezoterapia jest sprawdzoną metodą walki z cellulitem, a nowoczesne formy koktajli do iniekcji pozwalają na uzyskanie widocznych rezultatów. Ważnym składnikiem jest fosfatydylocholina otrzymywana z ziaren soi oraz kwas deoksycholowy, który uszkadza błonę komórkową adipocytów (komórek tłuszczowych). Uwolnione w ten sposób trójglicerydy są emulgowane przez fosfatydylocholinę, następnie usuwane z krwią i limfą, po czym metabolizowane w wątrobie i wydalane z organizmu.

W trakcie zabiegu małymi nakłuciami wstrzykuje się preparat na całej powierzchni leczonej okolicy, w odstępach co 1-1,5 cm. Osoby o dużej wrażliwości na ból mogą przed zabiegiem poddać się znieczuleniu kremem EMLA.

Dla uzyskania poprawy zaleca się min. 3 zabiegi, przeprowadzane w odstępach 6-8 tygodni.

Po zabiegu pojawia się zaczerwienie, obrzęk, nadwrażliwość, bolesność okolicy poddawanej zabiegowi oraz drobne siniaczki. Wszystkie objawy znikają po upływie 7-10 dni. Trzeba jednak liczyć się z tym, że jeszcze przez kilka dni po zabiegu ostrzykiwane miejsca są wrażliwe i odczuwa się dyskomfort.