Leczenie nadciśnienia tętniczego
Nadciśnieniem nazywamy stan, w którym serce pracuje z większym wysiłkiem, niż jest to konieczne; bije zbyt mocno i ciśnienie skurczowe jest za wysokie. Inną przyczyną nadciśnienia są zbyt wąskie (lub zwężone miażdżycą) naczynia krwionośne nóg, co hamuje przepływ krwi do góry i zwiększa ciśnienie rozkurczowe krwi.
Choć bezbolesne, nadciśnienie tętnicze jest wielkim zagrożeniem dla zdrowia. Zwiększony napór krwi na ścianki tętnic ułatwia procesy miażdżycowe i stale zagraża oderwaniem dużej płytki miażdżycowej, co kończy się zawałem lub udarem mózgu. Ostrzegawczymi sygnałami organizmu, mogącymi mieć związek z nadciśnieniem tętniczym, są: częste odczuwanie bólu głowy, ucisku w głowie, migotanie przed oczami, uczucie ogólnego, wewnętrznego niepokoju. Pomiarów ciśnienia krwi należy więc dokonywać często, najlepiej podczas każdej wizyty w gabinecie lekarskim.
Jeśli zostanie stwierdzone nadciśnienie tętnicze krwi, nie jest to jeszcze powód do paniki. Dzisiejsza medycyna rozporządza godnymi zaufania środkami, którymi potrafi leczyć takie stany.
Obniżenie ciśnienia tętniczego zmniejsza ryzyko wystąpienia jego groźnych następstw i jest jedynym schorzeniem układu krwionośnego, które daje się stosunkowo łatwo leczyć. Oprócz leczenia farmakologicznego można, i należy, zmieniać sposób życia oraz stosować odpowiednie odżywianie i uprawiać sport. Nie oznacza to, by każdy pacjent codziennie biegał po 30–40 minut. Dla mięśnia sercowego zdrowsze jest zrezygnowanie z codziennej jazdy windą i wchodzenie po schodach, chodzenie pieszo po drobne zakupy.
Energiczny spacer jest dla nadciśnieniowca odpowiedniejszy i zdrowszy, niż ambicja, by osiągać wyniki sportowe. Wiele przypadków wysokiego ciśnienia tętniczego jest uwarunkowanych obciążeniami rodzinnymi. Innymi czynnikami ryzyka są: nadwaga i otyłość, siedzący tryb życia, stresy, palenie papierosów i spożywanie alkoholu.